حتما میپرسید چرا رفتهام سراغ نامهها؟ آنهم حالا در غروب نامهنویسی کاغذی و رواج نامههای الکترونیکی؟ دلایلش متعدد است ... مثلا اینکه چون نامهها پیوسته با من بودهاند، همیشه هستند. مثل همین کوه صفه اصفهان که در منظرم هست و دائم میبینمش. یا اینکه نامه پنجرهای بکه زندگی دیگری است. من از دوستم هزاران کیلومتر فاصله دارم اما نامههای عزیزش پنجرهای به رویم میگشایند، به زندگیاش، و وجود او را در کنار خود احساس میکنم... همچنین فراواناند نامههایی که هرگز پست نشدند... گاهی هم نامهای که ممکن است در شرایطی بحرانی موجب آرامش کسی شود و او را زنده نگه دارد... و بالاخره باید از این منظر به نامهها نگاه کنیم که هر یک از آنها پیکی رسیده از «جایی دیگر» است و نمایی دور را به ما نشان میدهد. نامه کاغذی نه مانند نامه الکترونیکی خنثی (شاید هم مرده) بلکه «موجودی» است باهویت و زنده و حامل نشانههایی از نویسندهاش....
