اتاق زجر
روایتی از تصویر و چهرهی قربانی
کتاب اتاق زجر: روایتی از تصویر و چهرهی قربانی نوشتهٔ امیر نصری، اثری است در تقاطع هنر عکاسی، مطالعات تصویر و تجربه انسانی؛ تمرکزش بر چهار عکس از زنان قربانی اسیدپاشی است که در مواجهه با دوربین و دید عمومی، تصویر «پیش از آسیب» را در دست دارند.
نصری در این کتاب میکوشد به پرسشهایی بنیادین بپردازد: چه رابطهای میان تصویر و چهره وجود دارد؟ چهره چگونه با هویت، دیگری، روح و امکان بازنمایی درگیر است؟ او نشان میدهد که عکس خبری میتواند به بازسازی یا تداعی تاریخ بصری پیش از خود وصل باشد—مثل تداعی به نقاشیها یا حتی ساختار نمادین جمجمه در آیینهای تدفین.
کتاب نه صرفاً یک تحلیل تصویری، بلکه گفتوگویی میان عکسها است؛ هیچ تصویری در این رویکرد جدا از دیگر تصاویر دیده نمیشود بلکه در نسبت و تأثیر متقابل یکدیگر معنا مییابند.
ویژگیهای برجسته کتاب
مطالعهای میانرشتهای در حوزه تصویر، چهره، خشونت و هویت
تحلیل عکسهای واقعی با تمرکز بر مفهوم «قربانی» و چهرهٔ آسیب دیده
پیوند دادن عکس با تاریخ بصری، نمادگرایی و تجربه انسانی
زبانی تأملی و متفکرانه که برخلاف تحلیل صرفاً انتقادی، جنبه تجربهای را نیز میگشاید
ارائه طرحی که خواننده را به دیدن تصویر بهعنوان یک «بازگشت به گذشته» دعوت میکند
ساختار فصلی و بخشهای اصلی کتاب
کتاب دارای بخشهایی تحلیلی و تقسیمنشده در قالب فصلهای رسمی است؛ اما میتوان ساختار کلی زیر را در آن شناسایی کرد:
مقدمه بر مسئله تصویر و چهره در رابطه با خشونت
تحلیل هر یک از چهار عکس قربانی، همراه با تأمل بر پسزمینه تاریخی و بصری
بحث درباره نسبت تصویر با گذشته بصری و امکان بازنمایی پیش از آسیب
گفتوگو میان عکسها و بررسی تأثیر متقابل آنها
نتیجهگیری درباره امکان چهره در وضعیت قربانی و نقش عکس به عنوان گواه
دیگر آثار امیر نصری
در آغاز رنج بود — نشر چرخ
تصویر و کلمه: رويكردهايي به شمايل شناسي — نشر گیلگمش
پوست در برابر پوست — نشر چرخ
ميان ساعت و بستر — نشر گيلگمش
